maculatim
măcŭlātim, adv., v. maculo fin.
maculātim, Adv. (maculo), fleckweise, Eccl.
potest ‥ ita dicta intellegi: omnis terrae facies inrigata [cf. ], quemadmodum dicitur omnis vestis †facie [Gen. ii 6 l. facies ] colorata, etiamsi non continuatim sed ~im fiat
măcŭlātim (maculo), avec des parties tachetées : Aug. Gen. 5, 10, 25.