maeste
maestē (moestē), adv., v. maestus fin. * A.
maestē, Adv. (maestus), traurig = wehmütig (Ggstz. hilare), Cornif. rhet. 3, 24.
mestus ‥, unde ~e, ~ius, ~issime adverb.
mæstē (mæstus), tristement, avec affliction : Her. 3, 24.