maestitudo
maestĭtūdo (moest-), ĭnis, f. [maestus],
- sadness (ante- and post-class., for maestitia), Att. ap. Non. 136, 24 (Trag. Rel. v. 616 Rib.): ego sum miser, cui tanta maestitu do obtigit, Plaut. Aul. 4, 10, 1 (731); Cael. Aur. Tard. 1, 4, 104; Sulp.Sev. Ep. 2, 2: captivitatis maestitudinem (societate) consolari, Pall. 1, 26, 2: animi, Ambros. de Vid. 6, 36.
maestitūdo, inis, f. (maestus), die Traurigkeit, Acc. tr. 616. Plaut. aul. 732. Cael. Aur. de morb. acut. 1, 3, 35; de morb. chron. 1, 4, 104. Sulp. Sev. ep. 2, 2: m. subj. Genet., animae, Ambros. de viduis 6. § 36: m. obj. Genet., novae captivitatis, über usw., Pallad. 1, 26, 2. – Plur., maestitudines in laetitiam vertuntur, Leo serm. 5, 5 in.
hec ~o, -nis, i. mestitia
ad auferendam cordis tui ~inem
revertere a languore tedii hujus, revertere denique a ~ine ac pondere doloris hujus
hujus nubulose temptationis ~inem ‥ certa depulit consolatio
quidam interfecti de villanis, ad gravem ~inem circumvicinorum
mæstĭtūdō, (16) ĭnis, c. mæstitia : Acc. Tr. 616 ; Pl. Aul. 725.