magnanimis
magnănĭmis, e [magnus, animus] (rare and post-class.),
- high-minded, magnanimous, Tert. Patient. 12.
māgnanimis, e (magnus u. animus), hochherzig, Tert. de patient. 12. Claud. Mam. de stat. anim. 1, 20 (Migne p. 722 liest zweimal magnanimus).
reges ‥ ~es in hostes, humiles cum servis Dei
compos, ~is
~is, unde magnanimiter adverbium
magnănĭmis, e, c. magnanimus : Mamert. An. 1, 20.
Magnanimus, ut
longanimis. Occurrit in Chr. Casin. lib. 4. cap. 57. 88. et alibi non semel.