magnanimiter
māgnanimiter, Adv. (magnanimus), hochherzig, Lact. ad Stat. Theb. 11, 4. Cassian. inst. 7, 31 u.a. Eccl.
ambo ‥ laudabiles ‥ quod ille ~iter inchoaverit, iste benigne confoverit
subintroductum ‥ se inconsulto, abbatem equanimiter, immo ~iter, tulerit
persisteruntque duces eorum ~iter et proterve
contra dictos hostes nostros si veniant ~iter et intrepide se opponant
coacti ‥ ab inchoatis ~iter hostium aggressibus ‥ desistere(
magnănĭmĭtĕr, avec magnanimité : Lact. ad Stat. Th. 11, 4 ; Cassian. Inst. 7, 31.