manducabilis
mandūcābilis, e (mandūco, āre), eßbar, Interpr. Iren. 1, 11, 4.
quicquid ~e in navi erat in lapides conversum est [Sigebert. Gembl. ]
mandūcābĭlis, e (manduco), mangeable : Iren. Hær. 1, 11, 4.
quicquid ~e in navi erat in lapides conversum est [Sigebert. Gembl. ]