manducator
mandūcātor, ōris, m. [1. manduco],
- a chewer (eccl. Lat.), Aug. Tract. in Joann. 27.
mandūcātor, ōris, m. (mandūco, āre), der Kauer, Augustin. in Ioann. euang. tract. 27, 11.
sermones Petri ~oris
sermones magistri G. ~oris
mandūcātŏr, ōris, m. (manduco), celui qui mange, mangeur : Aug. Ev. Joann. 27, 11.