manduco
mandūco, āvi, ātum (in the dep. form, mandūcor, ari, Lucil., Afran., and Pompon. ap. Non. 477, 8 sq. (Pomp. Com. Rel. v. 100 Rib.; Afran. ib. v. 184); cf. Prisc. 799 P.), 1, v. a. [a lengthened form of 2 mando].
- I Lit., to chew, masticate; to eat by chewing (ante-class. and post-Aug.): manducato candido pane, Varr. R. R. 3, 7, 9; Sen. Ep. 95, 27.—
- II Transf., to eat, devour: bucceas, Aug. ap. Suet. Aug. 76: crudum manduces Priamum Priamique pisinnos, Labeo in Schol. Pers. 1, 4.
mandūco, ōnis, m. [1. manduco],
- a glutton, gormandizer (post-class.), Pompon. ap. Non. 17, 15 (Com. Rel. v. 112 Rib.); Ap. Met. 6, 31, 18.
1. mandūco, āvī, ātum, āre (mando, ere), I) kauen, Varro, Sen. u.a. – Dep. Nbf. mandūcor, ārī, Pompon. com. 100. Afran. com. 184. Lucil. 456. Vgl. Prisc. 8, 29. – II) (woher franz. manger) übtr., kauend essen, duas buccas, Aug. b. Suet. Aug. 76, 2: uvas, Fronto ad M. Caes. 4, 4. p. 67, 20 N.: u. so Marc. Emp. 13 sq. Plin. Val. 2, 17. Vulg. Isai. 7, 22: mand. (speisen) cum alqo, Hieron. epist. 21, 35.
2. mandūco, ōnis, m. (mando, ere), der Fresser, Vielfraß, Pompon. com. 112 R. (die Hdschrn manducus). Apul. met. 6, 31. Vgl. Non. 17, 13.
1 mandūcō, (14) āvī, ātum, āre (mando 2), tr., mâcher : Varro R. 3, 7 ; Sen. Ep. 95, 27 || manger : Suet. Aug. 76, cf. Schol. Pers. 1, 4.
2 mandūcō, ōnis, m. , mangeur : Apul. M. 6, 31 ; Pompon. d. Non. 17, 13.
Vorax, gluto. Gloss. Isidor. Onomast. :
Nec vos memoria deseruit utique quod jam dudum decreveritis de isto asino, semper pigro quidem, sed Manducone summo.Vide Mandones.