manducatio
mandūcātĭo, ōnis, f. [1. manduco],
- a chewing (eccl. Lat.), Aug. Tract. in Joann. 27.
mandūcātio, ōnis, f. (mandūco, āre), das Kauen, Augustin. in Ioann. euang. tract. 27, 6.
corporalis accio ‥ continet suas species hujusmodi, sc. ‥ mandicacionem
~o, potacio, inducio, et hujusmodi
~onis stomachum
~onem corporis Christi, manducatio manne prefigurabat
~o corporalis corporis Domini
secundum ergo quod plus est de fide vel minus, est plus et minus de unione, et per consequens plus et minus de ~one