manipularis
manipularis, belonging to a maniple of a company, manipular
mănĭpŭlāris or mănū̆pŭlāris (sync. mănĭplāris and mănū̆plāris), e, adj. [manipulus], with
- miles, or absol., of or belonging to a maniple or company, manipular (class.): pertica suspensos portabat longa maniplos: Unde maniplaris nomina miles habet, Ov. F. 3, 117: manipulares judices, who once were common soldiers, Cic. Phil. 1, 8, 20: imperator, one who rose from the ranks to be general (of C. Marius), Plin. 33, 11, 53, § 150.—
- II Subst.: mănĭpŭlāris (-plaris), is, m., a soldier of a maniple, a common soldier: Pompeium, tanquam unus manipularis, secutus sum, Cic. Att. 9, 10, 1: Rufus diu manipularis, dein centurio, mox praefectus, Tac. A. 1, 20: non placet quem scurrae laudant, manipularis mussitant, Plaut. Truc. 2, 6, 10 (491): optimo quoque manipularium, Tac. A. 1, 21.—
- B Esp., a soldier of the same maniple, a fellow-soldier, comrade: postquam ex opsidione in tatum eduxi manuplaris meos, Plaut. Most. 5, 1, 7 (1047): si centuriati bene sunt manuplares mei, id. Mil. 3, 2, 3 (815): conveniunt manuplares eccos, id. Most. 1, 3, 154 (310): centurio, tres suos nactus manipulares, Caes. B. G. 7, 47: mei. id. B. C. 3, 91.
manipulāris (bei Dichtern synkop. maniplāris, manuplāris), e, zu einem Manipel (manipulus) gehörig, Manipel-, miles, gemeiner Soldat, Plin.: iudex, aus einem Manipel (aus den gemeinen Soldaten) erwählt, Cic.: imperator, der von der Pike auf gedient hat (v. C. Marius), Plin. – subst., manipulāris, is, m., einer aus dem Manipel, der gemeine Soldat (Krieger), der Gemeine (im Ggstz. zu den Chargierten desselben Manipels od. derselben Kohorte), unus m., Cic.: manipulares mei, Caes., u. manuplar s mei, Plaut.
mittit satellitum ‥ catastam quae ratibus advecta adunatur cum ~ibus spuriis
tot dominicae legationis ~es ad quadraginta numerantur
mănĭpŭlāris (12) et sync.( Ov. F. 3, 117 ) măniplāris, e, ¶ 1 du manipule : Cic. Phil. 1, 20 || subst. m. , simple soldat : Cic. Att. 9, 10, 1, [ou] camarade de manipule : Cæs. G. 7, 47 ¶ 2 sorti du manipule, qui a été simple soldat : Plin. 33, 150 || manipularis judex Cic. Phil. 1, 20, juge pris dans un manipule.
manipulāris or manupulāris (poet. manupl-) e, adj.
- manipulus, belonging to a maniple of a company, manipular: miles, O.: iudices, i. e. selected from the common soldiers.—As subst, m., a soldier of a maniple, common soldier: tamquam unus manipularis: trīs suos nactus manipulares, comrades, Cs.