mendicabundus
mendīcābundus, a, um, adj. [mendico],
- begging, mendicant (eccl. Lat.): mendicabundā prece stipem rogare, Aug. Ep. 140.
mendīcābundus, a, um (mendico), bettelnd, Augustin. epist. 261, 1.
mendīcābundus, a, um (mendico), qui mendie : Aug. Ep. 261, 1.