mensorius
mēnsōrius, a, um (metior), zum Messen gehörig, Meß-, ars, Gromat. vet. 31, 12. – subst., mēnsōrium, iī, n., die Wagschale, Cassiod. hist. eccl. 10, 15.
rectoris imitans baculum / virga mensoria(
ferculum, mensa vel vasculum ~ium, vel cibus oblatus
sed anagliffa videbamus: parte una ~ia, [gl.: hoc ~ium a mensa; ~ia dicuntur vasa officio mense deputata; ] parapsides, patenas, lancestablis
mēnsōrĭus, a, um, de mesure, de mesureur : Grom. 31, 12.