misellus
misellus, poor, wretched, unfortunate
mĭsellus, a, um, adj. dim. [miser],
- poor, wretched, unfortunate (rare, and with Cic. only in the epistolary style): homo, Cic. Att. 3, 23, 6; id. Fam. 14, 4, 3: o miselle passer, Cat. 3, 16.—As subst.: mĭsellus, i, m., a wretch, miserable fellow, Juv. 13, 213.—Esp., applied to the dead: cum alicujus defuncti recordaris, misellum vocas eum, Tert. Test. Anim. 4; Petr. 65.—Of inanim. and abstr. things: redactus sum usque ad hoc misellum pallium, Plaut. Rud. 2, 6, 65 (549): spes, Lucr. 4, 1096.
misellus, a, um (Demin. v. miser), gar elend, gar unglücklich, homo, Cic.: passer, Catull. – von Toten, Petron. u. Tert. – v. Lebl., pallium, Plaut.: spes, Lucr.
~us homuncio
clementer mitis populo miserere misello
ego Pilheardus [l. ƿilheardus ] ~us comis regis Merciorum
~us, diminutive miser
me ~um servum suum
pascere non cessat praebens alimenta misellis
tunc caecis merget flammis sine fine misellos
surdis auditum, languentibus atque salutem / firmabant cunctis et restituere misellis
mortem ~us pro clementiae teneritudine indeptus
Jesu pie ‥ tui nunc ~i miserere
quod meselli non veniant infra muros civitatis
a lepyr , ‥ ~a, ‥ ~us
mĭsellus, (13) a, um, dim. de miser, pauvre, pauvret : Cic. Att. 3, 23, 6 ; Fam. 14, 4, 3 ; Catul. 3, 16 || [en parl. de choses] chétif, misérable : Pl. Rud. 550 ; Lucr. 4, 1096.
- 1. ongelukkig, ellendig [mater];
- 2. armzalig [pallium].
misellus
adj.
dim.
- miser, poor, wretched, unfortunate: homo.—As substm., a wretch, Iu.