miserator
mĭsĕrātor, ōris, m. [miseror],
- one who pities, a commiserator (post-class.), Tert. adv. Marc. 5, 11; Juvenc. 2, 295; Vulg. Psa. 85, 15.
miserātor, ōris, m. (miseror), der Bemitleider, Beklager, Tert. adv. Marc. 5, 11 u.a. Eccl.
Deus ‥ omnipotens dominator ‥ ~or
haud enim ~oris omnium caeleste ei deerat solatium, a cujus laude numquam ejus cessaverat organum
omnipotens et ~or Deus
miseriator et misericors Dominus
pauper peccator, Dominus tibi sit miserator
~or eternus respiciat in vos et non moretur
~or animarum
justicie judex, miserator et optime tu rex
mĭsĕrātŏr, ōris, m. , et -trīx, īcis, f. (miseror), celui, celle qui a pitié, miséricordieux : Tert. Marc. 5, 11 ; Prosp. Ingr. 31.