modulamen
mŏdŭlāmen, ĭnis, n. [modulor],
- melody, euphony (post-class.): (Cicero) in secundā (in Verrem, i. e. Verr. 2, 2, 78, § 191) simili usūs modulamine, manifesto peccatu inquit, non peccato, Gell. 13, 21 (20), 16: caeli ac siderum, Macr. Somn. Scip. 2, 12; Sid. Carm. 1, 9.
modulāmen, inis, n. (modulor), das Melodische, die Melodie, der Wohlklang, Gell. 13, 21 (20), 16. Macr. somn. Scip. 2, 12, 3. Sidon. carm. 1, 9. Hieron. in psalm. 48, 12. Chalcid. Tim. 36 E u. 37 46: Plur., Anthol. Lat. 762, 5 (233, 5). Chalcid. Tim. 50. – Andere Form modulāmentum, ī, n., Plur. bei Gell. 1, 7. § 19.
qui psalmos dulci ~ine resonabant
psalmos dulci ~ine decantent
~en, cantatio
ut ‥ sine ~ine cantus ‥ celebrarent
Orpheus ipse secundus ei manes modulamine flexi
hinc, spretis fanis, resonant modulamina cleri(
psalterii melos fantes modulamine crebro
trina cantati modolaminis carmina(
suavior omnigena certe modulaminis arte
evigilans statim consueta Scripturarum ~ina ruminabat
nunc veneremur eos simplo modulamine sanctos
fugitiva ‥ apum examina musico ~ine ‥ revocantur
~ina philomele et turturis suspiria conjunguntur
ad nonam ‥ pulsentur ‥ due minores campane; deinde insimul cum illis due majores, et hoc prolixe et spacioso ~ine
silvas commovit Orpheus modulamine plectri
instrumentorum [musicalium ] ~ine
si gustare velis modulamina dulcia celi
mŏdŭlāmĕn, ĭnis, n. (modulor), cadence, harmonie [du style] : Gell. 13, 21, 16 || harmonie [des astres] : Macr. Scip. 2, 12.