monodia
mŏnōdia, ae, v. monodium.
monōdia, ae, f. (μονῳδία), der Einzelgesang, das Solo, rein lat. sincinium, Isid. orig. 6, 19, 6. Gloss. V, 118, 1. – Nbf. monōdium, iī, n., Diom. 492, 13.
~ia, G., latersicinium, quasi solicinium,þæt is anes sones
mŏnōdĭa, æ, f. (μονῳδία), chant dʼune seule personne, solo : Isid. Orig. 6, 19, 6.