monogrammus
mŏnogrammus or -os, -on, adj., = μονόγραμμος, lit. of pictures, that consist of lines merely, outlined, sketched; hence transf.,
- I Of incorporeal gods, shadowy: Epicurus monogrammos Deos et nihil agentes commentus est, Cic. N. D. 2, 23, 59.—Hence, as subst.: mŏnogrammus, i, m., comically, a skeleton, a shadow: monogrammi dicti sunt homines macie pertenues ac decolores: tractum a picturā, quae priusquam coloribus corporatur, umbra fingitur, Non. 37, 11 sq.; Lucil. ap. Non. l. l.—
- II A species of jasper: quae zmaragdo similis traversā lineā albā praecingitur et monogrammos vocatur, Plin. 37, 9, 37, § 118.
litterae ‥ ~ae scriptae nonnullis in locis inveniuntur, ubi pictura cum museo in pariete imaginis aut in velis, vel alicubi aliter facta fuerit. ibi eorum nomina cum congerie litterarum unum caracterem pictores facere soliti sunt, quod monogramma dicitur
loetiferas vero scrobibus versute latentes / decipulas sensit Vuinfridus presul, eisdem / perditus insidiis, tantum monogrammate lusus
ego ‥ hoc ~um signo crucis Christi sigillo
mŏnŏgrammus, a, um, ou -ŏs, -ŏn, fait simplement de lignes, ébauché, linéaire || [fig.] monogrammi dei Cic. Nat. 2, 59, ombres de dieux (dieux réduits à des lignes, à des contours) || -mus, m. , maigre, décharné, ombre : Lucil. d. Non. 37, 11 || espèce de jaspe : Plin. 37, 118.