nugatorie
nūgātōrĭē, adv., v. nugatorius fin.
nūgātōriē, Adv. (nugatorius), läppisch, gehaltlos, Cornif. rhet. 4, 48. Porphyr. Hor. de art. poët. 341.
~e et nuganter adverbia
quid ~e, quid improbabiliter, quid falso ‥ dici soleat
nūgātōrĭē, dʼune manière frivole : Her. 4, 48.