nugax
nūgax, ācis (collat. form indecl. ‡ nugas, σαπρός, Gloss. Philox.; so, ‡ nugas, inutilis, Gloss. Vet.; cf. Don. p. 1749 P.; Charis. p. 1; 15; 22; 120 ib.; Diom. p. 286 P.; Prisc. p. 649; 701 ib.; Val. Prob. 1464 and 1478 ib.), adj. [nugor],
- jesting, trifling, frivolous, Varr. ap. Non. 355, 22: qui tam nugax esset, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 15, 1: nugax es, Petr. 52; Ambros. Ep. 58, 6 ext.— Adv. only sup.: nūgācissimē (-sŭmē), in the most trifling manner, Plaut. Trin. 3, 3, 90 (818).
nūgāx, ācis (nugor), I) Possen-, Kurzweil treibend, die Sache als Posse behandelnd, Cael. in Cic. ep. 8, 15, 1. Petron. 52, 4. Ambros. epist. 58, 6 extr. – II) unnütz, unbrauchbar, lapides, Past. Herm. 3, 9, 6 Palat. – ➳ Archaist. Nbf. nūgas, n. indecl., Varro sat. Men. 513. Salv. de gub. dei 7, 1, 6 H.; vgl. Charis. 27, 5; 35, 21; 148, 13. Diom. 308, 18. Prisc. 5, 23 u. 6, 52. – ➳ Verschieden ist nugas (sc. agis, agit) bei Plautus, s. Brix zu Plaut. capt. 610. Lorenz zu Plaut. most. 1088.
quod ‥ sapientissimi ‥ viri ‥ fecerunt ‥ nos ~aces et ad ludibria nati destruemus?
~ax ‥ dicitur homo mendax qui totaliter et superflue dat se trufis et inutilibus
tryfflare , turfator ‥ ~ax ‥ nugaculus
tunc famosus erat Cyprianus fraude nugaci / doctus in horrenda sceleratorum arte magorum
~ax, injuriosus
lubricus et ~ax oculus qui negligentem depredatur animam, lenocinantis seculi negatur vanitatibus
si ‥ equus dicatur patronomicus ‥ junctura incompetens est. ‥ Virgilius ‥ procul dubio longe ~acior si dixisset in campo ‥ patronomico
si modum aut tempus quis querat in nomine ‥ eum quasi ~acem grammaticus castigabit
nūgāx, (15) ācis (nugor), auteur de sornettes, qui fait des niaiseries, qui agit puérilement, farceur : Cæl. d. Cic. Fam. 8, 15, 1 ; Petr. 52, 4.