obeditio
ŏb-ēditĭo, v. oboeditio.
obēdītio, -tor, s. oboedītio, oboedītor.
Ille tandem acquiescens divinæ ordinationi et apostolicæ Obeditioni consecratur in Episcopum... quod nec vestræ obversaretur, et ex quo Remensis Ecclesiæ dignitas non imminueretur.Pro obedientia sumitur Rom. 5. 19.
De causis propter quas homines exercitalem Obeditionem dimittere solent.Qua scilicet subditi tenentur
obedire bannoregio, quo in hostem evocantur. Vide cap. 6.