obdulco
ob-dulco, 1,
- v. a., to sweeten, make sweet (post-class.): aliquid sale, Cael. Aur. Tard. 3, 8, 146; 4, 1, 12: fauces, Ambros. Hexaëm. 5, 12: obdulcatus panis, Cael. Aur. Tard. 3, 8 med.: fontes amari obdulcati, Vulg. Judith, 5, 15.
ob-dulco, (āvī), ātum, āre, versüßen, würzhaft machen, alqd sale, Cael. Aur. de morb. chron. 3, 8, 146; 4, 1, 12: fauces, Ambros. hexaëm. 5, 12. Augustin. serm. 157, 1: fontes amari obdulcati, Vulg. Iudith 5, 15. – übtr., animam sapientis, Ambros. epist. 64, 2.
obdulcō, ātum, āre (dulcis), tr., rendre doux, édulcorer, adoucir : Aug. Serm. 157, 1 || [fig.] Ambr. Ep. 64, 2.