oblator
ob-lātor, ōris, m. [offero],
- an offerer (eccl. Lat.): animae suae pro populi salute, Tert. adv. Marc. 2, 26; Ambros. Cain, 2, 6, 18.
oblātor, ōris, m. (offero), der Darbieter, Anbieter, Tert. adv. Marc. 2, 26 extr. Ambros. de Cain et Abel 2, 6. § 18.
Ricardo oblator’ de Oxonia, iij s. j item aliis waffrariis et menestrallis ibidem, v s. vj d.
oblātŏr, ōris, m. , (offero), celui qui offre : Tert. Marc. 2, 26.
offerre, qui tributa inferunt, apud Ammianum lib. 19. ut
susciperequia ea colligunt.