oblatro
Could not find oblatrantem in Logeion dictionaries.
oblatrantem Verb: present active participle feminine accusative singular, Verb: present active participle masculine accusative singular of oblatro
ob-lātro, 1,
- v. n., to bark at; only in the trop. signif., to rail or carp at (post-Aug.).
- α With dat.: alicui, Sen. Ira, 3, 43, 1: oblatrare veritati, Lact. 5, 4, 3.—
- β With acc.: aliquem, Sil. 8, 251: nescio quid, Suet. Vesp. 13; Ambros. Spir. S. 3, 13, 92; Prud. στεφ. 10, 913.—
- γ Absol., Amm.14, 9, 1; 17, 11, 4.
ob-lātro, āre, anbellen, übtr., alci, anfahren, schelten usw., Sen. de ira 3, 43, 1: oblatrare atque obstrepere veritati, Lact. 5, 4, 3: alqm, Sil. 8, 249: alqd, scheltend vorwerfen, Demetrius oblatrans nescio quid, Suet. Vesp. 13: oblatrat adversus unitatem Christi, Augustin. serm. 8, 13: illud quod oblatrare consuestis, Ambros. de spir. scto 3, 13. § 92: nihil in deorum oblatraret dedecus, Prud. perist. 10, 913 codd. – absol., Amm. 14, 9, 1 u. 17, 11, 4.
See: oblatrare
oblātrō, (15) āre, ¶ 1 intr., aboyer, se déchaîner, alicui, contre qqn : Sen. Ira 3, 43, 1 ¶ 2 tr., aliquem : Sil. 8, 251.
oblātro, as, āre, tr., intr.: latrare, abbaiare
incursus oblatrantium fluctuum Cipr l'assalto dei flutti mugghianti.