oblino
oblino, to daub, smear over, bedaub, besmear
ob-lĭno, lēvi, rarely lĭni (Varr. ap. Prisc. p. 898 P.), lĭtum, 3 (form acc. to the 4th conj. oblinio, q. v.), v. a., to daub or smear over, to bedaub, besmear (syn.: inficio, induco).
- I Lit.
- A In gen.: cerussā malas oblinere, Plaut. Most. 1, 3, 101 (257): se visco, Varr. R. R. 3, 7: obliti unguentis, Cic. Cat. 2, 5, 10: oblitus caeno, id. Att. 1, 21: oblitus faciem suo cruore, having besmeared his face with his own blood, Tac. A. 2, 17: caede, Ov. M. 4, 97: sanguine, id. ib. 11, 367.—
- B In partic.
- 1 To smear over, blot out, rub out any thing written (post-class.; cf.: deleo, interpolo, oblittero): vestrum obleverunt et vestri superscripserunt, Gell. 20, 6, 4.—Trop.: veritatem oblinire, to blot out, Ambros. de Spic. Savet. 3, 10, 60.—
- 2 To bemire, befoul, defile (syn.: polluo, inquino, maculo): quid tu istuc curas, ubi ego oblinar atque voluter?Lucil. ap. Non. 420, 22: catulos, Varr. R. R. 2, 9, 13: aliquem caeno, Dig. 47, 11, 1, § 1; cf. also II. A.—
- 3 To stop up by smearing, to plaster over (syn. obturo): dolia oblinito, Cato R. R. 36: amphoram, id. ib. 127: oblinitur minimae si qua est suspicio rimae, is stopped up, Mart. 11, 45, 5: gypso oblitus cadus, Plin. 20, 9, 39, § 98.—
- C Transf., to cover over, fill with any thing (of things; very rare): villa oblita tabulis pictis, Varr. R. R. 3, 2, 5.—
- II Trop.
- A To befoui, defile (class.): se externis moribus. Cic. Brut. 13, 51: oblitus parricidio, id. Phil. 11, 12, 27: sunt omnia dedecore oblita, id. Verr. 2, 3, 4, § 8: geram morem vobis et me oblinam sciens, id. Rep. 3, 5, 8: aliquem versibus atris, to defame, Hor. Ep. 1, 19, 30.—
- B To cover over, to fill with any thing; to fill to excess, to overload: facetiae oblitae Latio. Roman wit which had received a Latin tincture (through the right of citizenship granted to the Latins), Cic. Fam. 9, 15, 2: divitiis oblitus actor, covered, decked, Hor. Ep. 2, 1, 204: oblita oratio, overloaded, Auct. Her. 4, 11, 16: Sallustii scripta nimiā priscorum verborum affectatione oblita, Suet. Gram. 10.—
- C To cover over, blind, deceive: sicine mihi esse os oblitum, Plaut. Curc. 4, 4, 33 (589).
ob-lino, lēvī, litum, ere, I) beschmieren = bestreichen, A) eig.: 1) im allg.: se visco, Varro: se luto, Lact.: malas cerussā, Plaut.: omnem materiam alumine, Cl. Quadr. fr.: sanguine interemptorum hausto prius vultus suos, Solin.: oblitus caeno, Cornif. rhet.: oblitus unguentis, Cic. fr.: oblitus cruore et luto, Cic.: oblitus faciem suo cruore, ne nosceretur, Tac.: oblitā facie (mit einem mit Teig überzogenen Gesichte), vehi, ne sol neve frigus teneram cutem laedat, Sen. – 2) insbes.: a) verschmieren, verpichen, dolia, Cato: ora urceolorum oblita, Colum.: gypso oblitus cadus, Plin. – b) ausstreichen, das Geschriebene auf der Wachstafel, Gell. 20, 6, 14. – B) übtr.: a) verschmieren, zuschmieren, verstopfen, oblinitur minimae si qua est suspicio rimae, Mart. 11, 45, 5. – b) mit etwas vollmachen, erfüllen, auch überladen, villa oblita tabulis, Varro: lacunaria auro oblita, überladen, Apul. flor. 23: facetiae oblitae Latio, Cic.: actor oblitus divitiis, bekleidet, bedeckt, Hor.: oblitam reddunt orationem, mit Schmuck überladen, Cornif. rhet. – II) beschmieren = mit Kot besudeln, A) eig.: catulos, Varro: quid tu istuc curas, ubi ego oblinar atque voluter, Lucil. – B) übtr.: a) beflecken, besudeln, se externis moribus, Cic.: oblitus parricidio, Cic.: alqm versibus atris, schmähen, Hor.: sunt omnia cum summo dedecore ac turpitudine tum singulari stultitiā atque inhumanitate oblita, Cic. – b) os alci, jmdm. das Maul beschmieren, d.i. etw. weismachen, hintergehen, Plaut. Curc. 589. – ➳ Archaist. Perf., cum oblinerunt vasa, Varro fr. b. Prisc. 10, 39.
oblĭnō, (10) lēvī, lĭtum, ĕre, tr., ¶ 1 enduire, oindre : cerussa malas Pl. Most. 258, oindre de blanc ses joues ; obliti unguentis Cic. Cat. 2, 10, imprégnés de parfums ; oblitus cruore et luto Cic. Mil. 86, souillé de sang et de boue || [sens moyen] oblitus faciem suo cruore Tac. Ann. 2, 17, sʼétant barbouillé le visage avec son sang ¶ 2 [en part.] a) boucher [avec de lʼargile, avec de la poix, etc.], des tonneaux, une amphore : Cato Agr. 36 ; 127 ; b) effacer, raturer [lʼécriture sur une tablette de cire] : Gell. 20, 6, 4 ; c) [métaph.] villa oblita tabulis pictis Varro R. 3, 2, 5, villa aux murs tout recouverts de tableaux ; divitiis oblitus Hor. Ep. 2, 1, 204, surchargé de richesses ¶ 3 [fig.] a) imprégner : se externis moribus Cic. Br. 51, sʼimprégner de mœurs exotiques ; facetiæ oblitæ Latio Cic. Fam. 9, 15, 2, plaisanteries imprégnées de lʼesprit du Latium ; b) souiller : se Cic. Rep. 3, 8, se salir ; oblitus parricidio Cic. Phil. 11, 27, souillé dʼun parricide ; c) os alicui Pl. Curc. 589, barbouiller la figure de qqn = le berner, le duper.
➳ pf. oblinerunt Varr. d. Prisc. Gramm. 10, 39.
- 1. besmeren, bestrijken [unguentis; luto; faciem cruore];
- 2. dichtmaken, afsluiten [vas];
- 3. (metaf.) overladen, vervullen; ➤ actor divitiis oblitus;
- 4. bezoedelen, bevlekken [se externis moribus; alqm versibus atris smaden]; ➤ parricidio oblitus; vita libidine oblita;
- 5. opgeschreven dingen uitvegen.
oblino , is, lini vel livi vel levi, litum, linere. 3.
周傅油。— eum versibus atris 以刺詩壞人名。— se moribus exteris 染外邦之風俗。
Suggest a Translation
See an image
周傅油。— eum versibus atris 以刺詩壞人名。— se moribus exteris 染外邦之風俗。
Suggest a Translation
See an image
ob-linō lēvī, litus, ere,
- to daub, smear over, bedaub, besmear: unguentis obliti: sanguine, O.: oblitus faciem cruore, Ta.—Fig., to smear, befoul, defile: se externis moribus: omnia dedecore oblita: alquem versibus atris, defame, H.—To cover over, fill: facetiae oblitae Latio, colored: (divitiis) oblitus actor, decked, H.