obliquatio
oblīquātĭo, ōnis, f. [obliquo],
- a bending, winding, oblique direction (post-class.), Macr. S. 7, 1.
oblīquātio, ōnis, f. (obliquo), die schräge Richtung, Macr. sat. 7, 1, 22. Chalcid. Tim. 87.
eritelmeil , id est ~o ipsius [solis ] septentrionalis et proclivis
deinde ipsius medii celi ~o quanta sit diligenter observandum
ex his ~onibus patet manifeste quod ‥ axes obliquantur nimis ab axe communi
[canalis ] secundum vici ‥ ~onem obliquatur
~o cohibenda compendio concordia studio advertenda
malum culpe est aversio a summo bono vel ~o secundum quod culpa dividitur in mortalem et venialem
complacuerunt sibi singula nostra obsequia, in tantum, ut si interdum oblique fierent, et nauseam propter ~onem singulis aliis generarent, sibi tamen soli signanter placuerunt, veluti recta
insinuatio ‥ alio modo epodos dicitur, id est ~o; quando indirecte sc. et oblique omnia observantur in principio predicationis
per ipsum rectificabatur linea stirpis regie, que per sexaginta annos ‥ stabat ‥ sub ~one
similiter ‘ad’ in comparacione dicit ~onem rei ad finem, in composicione quidem quietem dicit consequentem finem ut ‘afficere’, ‘adducere’
oblīquātĭō, ōnis, f. (obliquo), obliquité : Macr. Sat. 7, 1, 22.