obsidior
obsĭdĭor, āri, v. dep. [obsidium],
- to lie in wait for, to waylay one (perh. only post-Aug.): alicui, Col. 9, 14, 10.—(In Cic. Scaur. p. 40, instead of obsidietur, Mai. more correctly reads obsaepiatur; v. obsaepio.)
obsidior, ārī (obsidium), auf jmd. lauern, ihm nachstellen, m. Dat., apibus, Colum. 9, 14, 10: absol., obsidiando perit, Commodian. instr. 2, 20, 11. – Akt. obsidio, wov. obsidiaverunt, Gloss. V, 630, 19.
obsĭdĭor, ārī (obsidium), intr., tendre des pièges : alicui Col. Rust. 9, 14, 10.