obsolefacio
obsŏlĕfăcĭo, fēci, factum, 3, v. a.; in pass.: obsŏlĕfīo, factus, fieri [obsoleo - facio],
- to wear out, spoil, injure, sully, degrade, lower, make common (mostly post-Aug.): rivi non opere, nec fistulā, nec ullo coacto itinere obsolefacti, sed sponte currentes, Sen. Ep. 90, 43: auctoritas obsolefacta, id. ib. 29, 3: toga, Val. Max. 3, 5, 1: admonebat, ne paterentur nomen suum commissionibus obsolefieri, Suet. Aug. 89: obsolefiebant dignitatis insignia, Cic. Phil. 2, 41, 105; B. and K. dub. (al. obsolescebant; al. obsolebant).
obsolefacio, fēcī, factum, ere (obsoleo u. facio), abnutzen, ne illam vis temporis et vetustatis obsolefaceret longitudo, Arnob. 5, 8. – Gew. Passiv obsolefīo, factus sum, fierī, zuschanden werden, sich abnutzen, an Ansehen verlieren u. dgl., rivi non operā obsolefacti, Sen.: auctoritas obsolefacta, Sen.: ne paterentur nomen obsolefieri, Suet.: in homine turpissimo obsolefiebant dignitatis insignia, verloren ihren Glanz, Cic. Phil. 2, 105.
obsŏlĕfăcĭō, (15) fēcī, factum, ĕre (obsolesco, facio), tr., faire tomber en désuétude : Arn. 5, 8 ; v. obsolefio.