obstinate
obstinate, firmly, inflexibly, resolutely, obstinately
obstĭnātē, adv., v. obstino, P. a. fin.
obstinātē, Adv. m. Compar. u. Superl. (obstinatus), beharrlich, fest entschlossen, hartnäckig im Guten u. Bösen, aggredi, Plaut.: negare, Caes.: credere, Liv. – obstinatius agere, Suet. – obstinatissime recusare alqd, Suet.: obstinatissime tenuit, ne etc., Suet.
Gregoriana basilica ‥ Mildretham ~e vestitur
~e, intente
Orcadas insulas ‥ armis subegit. jamque Angliam per Anglessiam ~er [v. l. obstinatus ] petebat, sed occurrerunt ei comites ‥ et armis eum expulerunt
qua pertinaci dissensione ~issime compulsi
ut vel ~e negare vel affirmare procaciter presumat
nec ~e ‥ probrosis contendat inherere deliciis
contrario non solum ~e sed ~issime omnes fere detinentur
obstĭnātē (13) (obstinatus), avec constance, avec obstination, obstinément : Cæs. G. 5, 6, 4 || -tius Suet. Cæs. 29 ; -tissime Suet. Tib. 67.
obstinātē
adv.
- obstinatus, firmly, inflexibly, resolutely, obstinately: operam dat, T.: negari, Cs.: haec credita, L.