obsto
obsto, to stand before, be opposite
it stood in the way of my advantage
- I In gen. (very rare): soli luna obstitit, Enn. ap. Cic. Rep. 1, 16, 25 (Ann. v. 167 Vahl.); cf.: montibus obstipis obstantibus, id. ap. Paul. ex Fest. p. 193 Müll. (Ann. v. 407 ib.): dominae niveis a vultibus obstas, Stat. S. 1, 2, 23; so, summis a postibus, id. Th. 4, 17: obviam, to stand in the way, Plaut. Stich. 2, 1, 14 (287).—
- II In partic., to stand against or in the way of a person or thing; to withstand, thwart, hinder, oppose, obstruct (the class. signif. of the word; syn.: obsisto, adversor, officio).—Constr. with dat., absol., with quin, quominus, cur, or ne.
- α With dat.: quae tardis mora noctibus obstet, Verg. A. 1, 746: alicui, Plaut. Mil. 4, 2, 6 (996): cur mihi te offers ac meis commodis officis et obstas? Cic. Rosc. Am. 38, 112; cf. id. ib. 2, 6: vita cetera eorum huic sceleri obstat, their former life stands opposed to this crime, secures them against the suspicion of this crime, Sall. C. 52, 31: di omnes quibus obstitit Ilium, was an offence to, Verg. A. 6, 64: nam sic labentibus (aedibus) obstat vilicus, i. e. keeps from falling, Juv. 3, 194; cf. v. 243.—For the dat. in with acc. is found: in laudem vetustorum invidia non obstat, Sen. Ben. 7, 8, 2.—
- β Absol.: me obstare, illos obsequi, Enn. ap. Cic. Div. 1, 31, 66: restitant, occurrunt, obstant, id. ap. Non. 147, 9 (Sat. v. 5 ib.): obstando magis quam pugnando castra tutabantur, Liv. 40 25: exercitus hostium duo obstant, block up the way, Sall. C. 58, 6; Plaut. Trin. 1, 1, 15 (37): si omnia removentur, quae obstant et impediunt, Cic. Ac. 2 (Luc.), 7, 19.—
- γ With quin: quibus non humana ulla, neque divina obstant, quin socios amicos trahant, exscindant, Sall. H. 4, 61, 17 Dietsch.—
- δ With quominus: quid obstat, quominus sit beatus? Cic. N. D. 1, 34, 95: ne quid divini humanive obstet, quominus justum piumque de integro ineatur bellum, Liv. 9, 8, 6.—
- ε With cur: quid obstat, cur non (verae nuptiae) fiant? Ter. And. 103.—
- ζ With ne: Histiaeus Milesius, ne res conficeretur, obstitit, Nep. Milt. 3, 5: cum ibi quoque religio obstaret, ne non posset nisi ab consule dici dictator, Liv. 4, 31, 4: ne id, quod placebat, decerneret in tantae nobilitatis viris, ambitio obstabat, id. 5, 36, 9.—
- b Impers. pass.: nec, si non obstatur, propterea etiam permittitur, Cic. Phil. 13, 6, 14: indignatur amans Obstari animae, Ov. M. 11, 788.—
- c Part. pres. in plur. as subst.: obstantia, ĭum, n.: obstantia silvarum amoliri, hinderances, obstructions, Tac. A. 1, 50.
➳ part. fut. obstaturus Sen. Ep. 95, 38 ; Quint. 2, 11, 1.
在前。阻。拒。抗。Obstat verecundia quominus percenseamus 吾羞全述其事。Paulum negotii mihi obstat 有些事阻我。Obstatur. p. 有人阻擋。
Suggest a Translation
See an image
- to stand before, be opposite: soli luna obstitit, Enn. ap. C.: dum retro quercus eunti Obstitit, stopped his way, O.—To be in the way, withstand, thwart, hinder, oppose, obstruct: obstando magis quam pugnando castra tutabantur, L.: exercitūs hostium duo obstant, block the way, S.: Fata obstant, make it impossible, V.: Paulum negoti mi obstat, T.: res quae obstent Roscio: Obstitit incepto pudor, O.: meritis Romuli, i. e. suppress the fame of, H.: vita eorum huic sceleri obstat, acquits them of this crime, S.: di quibus obstitit Ilium, was an offence to, V.: labentibus (aedibus) obstat vilicus, i. e. keeps from falling, Iu.: ad conatūs verecundia irae obstabat, L.: quid obstat, quo minus sit beatus?: ne quid obstet, quo minus de integro ineatur bellum, L.: quid obstat, cur non (verae nuptiae) fiant?T.: cum religio obstaret, ne non posset dici dictator, L.: nec, si non obstatur, propterea etiam permittitur.
-
…tuos nefarios amicorum praesidio et copiis nullo tumultu publice concitato ; denique, quotienscumque me petisti, per me tibi obstiti, quamquam videbam perniciem meam cum magna calamitate rei publicae esse coniunctam. nunc iam aperte rem publicam universam petis…
Cicero, in Catilinam
-
…principum civitatis interficiendorum causa paravisse, sceleri ac furori tuo non mentem aliquam aut timorem tuum sed Fortunam populi Romani obstitisse ac iam illa omitto neque enim sunt aut obscura aut non multa commissa postea quotiens tu me designatum, quotiens…
Cicero, in Catilinam
-
…incurrit validis cum viribus amnis, dat sonitu magno stragem volvitque sub undis grandia saxa, ruit qua quidquid fluctibus obstat. sic igitur debent venti quoque flamina ferri, quae veluti validum cum flumen procubuere quamlibet in partem, trudunt…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…pontus et aether. Sic erat instabilis tellus, innabilis unda, lucis egens aer nulli sua forma manebat, obstabatque aliis aliud, quia corpore in uno frigida pugnabant calidis, umentia siccis, mollia cum duris, sine pondere…
Ovid, Metamorphoses
-
…sed mulier cupido quod dicit amanti in vento et rapida scribere oportet aqua. Si cui iure bono sacer alarum obstitit hircus, aut si quem merito tarda podagra secat, Aemulus iste tuus, qui vestrum exercet amorem, mirifice…
Catullus, Carmina
-
…hac Troiana tenus fuerit Fortuna secuta. Vos quoque Pergameae iam fas est parcere genti, dique deaeque omnes quibus obstitit Ilium et ingens gloria Dardaniae. Tuque, O sanctissima vates, praescia venturi, da, non indebita posco…
Vergil, Aeneid
-
…res nostrae sint, iuxta mecum omnes intellegitis. Exercitus hostium duo, unus ab urbe, alter a Gallia obstant ; diutius in his locis esse, si maxume animus ferat, frumenti atque aliarum rerum egestas prohibet ; quocumque…
Sallust, Catilina
-
…adulescens inmoderatae fortitudinis morte poenas dedit vos de crudelissumis parricidis quid statuatis, cunctamini Videlicet cetera vita eorum huic sceleri obstat. Verum parcite dignitati Lentuli, si ipse pudicitiae, si famae suae, si dis aut hominibus umquam ullis…
Sallust, Catilina
-
…statuet aut quis moderabitur Maiores nostri, patres conscripti, neque consili neque audaciae umquam eguere ; neque illis superbia obstat, quo minus aliena instituta, si modo proba erant, imitarentur. Arma atque tela militaria ab Samnitibus ,…
Sallust, Catilina
-
…, cum alii me suspicione periculi sui non defenderent, alii vetere odio bonorum incitarentur, alii inviderent, alii obstare sibi me arbitrarentur, alii ulcisci dolorem aliquem suum vellent, alii rem ipsam publicam atque hunc bonorum statum otiumque…
Cicero, pro Sestio