obstantia
obstantĭa, ĭum, n., v. obsto fin. c.
obstantĭa, ae, f. [obsto],
- a standing before or against, a resistance, hinderance, obstruction (only in Vitr.): terrae, Vitr. 9, 5, 4: aëris, id. 6, 1: umbrarum, id. 8, 1.
obstantia, ae, f. (obsto), I) das Davorstehen, terrae, Vitr. 9, 5, 4. – II) der Widerstand, die Hinderung, das Hindernis, aëris, Vitr.: calculus liberatus ab obstantia, Vitr.
obsto ‥, inde ‥ hec ~a, -e, et hoc obstaculum
pro ‥ debitis ‥ exsolvendis cum non ~is in ea parte requisitis
dominus papa in sua concessione ~am illam non posuit
quantum ad hoc quod non impugnaret illius legis ~am
aliis non ~is in litteris nostris patentibus ‥ contentis, si que fuerint, tantummodo exceptis
1 obstantĭa, æ, f. , c. obstaculum : Vitr. Arch. 9, 5, 4.
2 obstantĭa, (15) ĭum, pl. n. , c. obstaculum : Tac. Ann. 1, 50.
Prætextu cujus oppositionis et Obstantiæ locus prædictus et baroniaStat. crimin. Saonæ pag. 114 :(Montisquivi) in manu regia remanserunt.
In cujus sententiam decreverunt et decernunt, Obstantiis quibus in contrarium non obstantibus, etc.Nostris alias
Obstant, idem quod nunc
Pour, a cause, parce que, Ob, propter, idcirco. Lit. remiss. ann. 1373. in Reg. 105. Chartoph. reg. ch. 15 :
Icellui Arondiaux sacha son coutel... sans ferir ledit Malprivé, ne aussi ferir ne le peust, Obstant la petitesse dudit coutel et largesse de la table d'entr'eulx.Anonym. in Carolo VII. pag. 484 :
Y en eut de quatorze à quinze cent de tuez, qui furent mis en terre de l'ordre d'icelle dame de Laval, Obstant ce que la bataille avoit esté faite sur la terre.