obstitus
obstitus, opposite, opposing
obstītus, a, um, v. obstipus.
obstĭtus, a, um, v. obsisto, II. B.
obstitus, a, um (obsisto), nach der Seite geneigt, schräg, sol, *Apul. de deo Socr. 1. – subst., obstitum, ī, n., die schräge Richtung, circulorum, *Apul. de deo Socr. 2 G.
rectitudines quas rex habet ‥ domi invasio, ~us, exercitus, reatus(
foresteal , id est prohibitionem itineris;Inst Cnuti :foresteal , quod nos possumus dicere contrastationem)
obstĭtus, a, um, ¶ 1 placé en face : Apul. Socr. 1 ¶ 2 [langue des augures] frappé de la foudre : Cic. Leg. 2, 21, cf. Fest. 193.
obliquumsignificat, aut
violatum attactumque de cœlo, ut habet Festus : quem consule, ut et Vossium in Etymologico v.
Obstita.
obstitus
adj.
- P. of obsisto, opposite, opposing; hence, in augury, struck by lightning.—Plur. n. as subst: obstita pianto.