obsopio
ob-sŏpĭo, īvi, or ĭi, ītum, 4,
- v. a., to put or lull to sleep (post-class.): a somni tempore prohibere, ne obsopiantur, Scrib. Comp. 180: somno obsopitus, fallen asleep, Sol. 12: odoris novitate obsopitus, made faint, stupefied, id. ib.
ob-sōpio, īvī, ītum, īre, gefühllos machen, dah. einschläfern, a somni tempore prohibere ne obsopiantur, Scrib. Larg. 180 extr.: quā odoris novitate obsopitus, ohnmächtig, betäubt usw., Solin. 12, 9.
obsōpĭō, īvī, īre, tr., assoupir : Scrib. Comp. 180 ; obsopitus Sol. 12, assoupi, endormi.