obturbator
obturbātor, ōris, m. [obturbo],
- a troubler, disturber (late Lat.), Ascon. ad Cic. Div. in Caecil. 15, 49.
obturbātor, ōris, m. (obturbo), der Verwirrer, Ascon. ad Cic. div. in Caecil. 49. p. 119 B.
obturbātŏr, ōris, m. , auteur de trouble, perturbateur : Ps. Ascon. Cæcil. 49.