obturamentum
obtūrāmentum (or optūrāmen-tum), i, n. [obturo],
- a stopper, bung, Plin. 16, 8, 13, § 34; 33, 4, 21, § 75.
obtūrāmentum (optūrāmentum), ī, n. (obturo), der Stöpsel, Zapfen, cadorum obturamenta, Plin. 16, 34: ut repleto stagno excussis obturamentis erumpat torrens, Plin. 33, 75: obturamentum deponere, Past. Herm. 2, 11. Vgl. Gloss. III, 130, 13 obturamentum, βύσμα.
versari rotam fecerunt, solutis sc. opturamentis aquarum
ipsum ‥ dolii caput sive ~um capitale quod proprio ‥ vocabulo ‥ diciturthe chyme a suis sedibus ita ferme exilivit evulsum ut ‥ plurima preciosi liquoris copia ‥ deflueret
dicit se nullum opturamentum fecisse ad nocumentum transeuncium
obtūrāmentum, ī, n. (obturo), tout ce qui sert à boucher : cadorum obturamenta Plin. 16, 34, bondes de tonneaux, cf. 33, 75.