obtusiangulus
obtūsĭangŭlus, a, um [obtusus-angulus],
- having an obtuse angle: triangulum, Gromat. Vet. p. 378, 17.
obtūsiangulus, a, um (obtusus u. angulus), stumpfwinkelig, triangulum, Boëth. art. geom. p. 376, 9 Fr. Gromat. vet. 378, 17 (wo bei Lachmann im Text noch obtusum angulum).
obtūsĭangŭlus, a, um, à angle obtus : Ps. Boet. Geom. 376, 9.