obtusio
obtūsĭo, ōnis, f. [obtundo],
- a crushing, bruising: membri, Tert. Res. Carn. 57.—
- II Bluntness, dulness (eccl. Lat.): obtusio sensuum, Tert. adv. Marc. 3, 6; Cael. Aur. Tard. 1, 1, 6: visus, id. ib. 1, 1, 5.— Absol., Cael. Aur. Tard. 2, 6, 91; 1, 4, 62.
obtūsio (obtūnsio), ōnis, f. (obtundo), I) das Stoßen, der Stoß, dignum esse obtunsione, Augustin. quaest. 68, 4: alqm capite suppuratum reddere obtunsione oris, Lampr. Commod. 10, 4. – prägn., das Zerstoßen, Quetschen, obtusio membri, Tert. de res. carn. 57. – II) übtr., das Abgestumpftsein, a) der Stimme, die Dumpfheit, vocis inarticulatae obtunsio et raucedo, Cael. Aur. de sign. diaet. pass. 86. – b) (obtusio) der Sinne, die Stumpfheit, sensuum, Tert. adv. Marc. 3, 6. Cael. Aur. de morb. chron. 1, 1, 6: visus, ibid. 1, 1, 5 u. 3, 3, 46: mentis, Augustin, op. imperf. c. Iul. 1, 54: absol., Cael. Aur. de morb. chron. 1, 4, 62 u. 2, 6, 91.
contra ~ones illas
non tantum acumen amittit et obtunsionem suscipit sed etiam ‥ consumitur dens [sc. apri ] et mollitur
~onem sensuum exteriorum
spiritus visibilis nec multa claritate disgregatus nec nimia obscuritate ~onem suscipiens, res sibi oppositas visu percipit
aliquando [sc. videntur ] nigra dum sint alba propter ~onem sive obtensionem spiritus per longum transmissi
humiditas dilatat, dilatatio et ~o ex flegmate, frigiditas enim obtundit
obtūsĭō, ōnis, f. (obtundo), ¶ 1 action de battre, coup : Aug. Hept. 68, 4 ¶ 2 état de ce qui est émoussé : visus C. Aur. Chron. 3, 3, 46, affaiblissement de la vue || [fig.] mentis [noté obtunsio dans Migne] Aug. Imp. Jul. 1, 54, stupidité.
apud antiquos auctores, i. Obscuritas. Glossar. medicum Ms. Simon. Januens. ex Cod. reg. 5959.