obverbero
ob-verbĕro, 1, v. a.,
- to beat soundly, to bang (post-class.): asinum baculo, Ap. Met. 7, 25, 3; aliquem pugnis, id. ib. 9, 9, 13; nates (pueri) ferulā, id. ib. 9, 28, 8.
ob-verbero, āre, gehörig durchprügeln, Apul. met. 7, 25 u.a.
obverbĕrō, āre, tr., frapper fort : Apul. M. 7, 25.