obvaricator
obvārĭcātor, ōris, m. [obvaro]: qui cuipiam occurrit, quominus rectum iter conficeret, Paul. ex Fest. pp. 194, 195 Müll.
obvāricātor, ōris, m. (obvaro), der sich hindernd in den Weg stellt, Fest. 194 (b), 1. Paul. ex Fest. 195, 9.
obvārĭcātŏr, ōris, m. (obvaro), celui qui barre le chemin à qqn : Fest. 194.