obvolutio
obvŏlūtĭo, ōnis, f. [obvolvo],
- a wrapping round, enveloping; an envelope (postclass.): aetherea obvolutio, Macr. Somn. Scip. 1, 11, § 12; Cael. Aur. Acut. 2, 11, 79.
obvolūtio, ōnis, f. (obvolvo), die Verhüllung, Macr. somn. Scip. 1, 11 extr. § 12 (u. daraus Mythogr. Lat. 3, 6, 8). Cael. Aur. de morb. acut. 2, 11, 79: obv. pellium, Cassian. coll. 17, 17 extr.
panniculorum ~one suffocantes
~onem ignium, densitatem tenebrarum
in singulis ‥ spheris, que celo subjecte sunt, quadam etherea ~one vestitur
~onibus ‥ illis utrum incorporentur an non, diversi diversa sentiunt
vertigo est ~o visibilis speciei ante oculos
recidi in tenebras meas, immo non modo cecidi in eas sed sentio me involutum in eis ‥ et cum earum ~one natus sum
ut vero illius materie ita confuse atque caliginosa ~one obducte discretio aliqua haberi posset
ei ~ones ecclesie sue plene reddi feceris
obvŏlūtĭō, ōnis, f. (obvolvo), enveloppe : Macr. Scip. 1, 11.