occino
occino, to sing inauspiciously, croak
occĭno, ŭi (perf. occecini, Liv. 6, 41, 8: occanui, Serv. ad Verg. G. 2, 38, 4), 3, v. n. [ob-cano].
- I To sing or chirp inauspiciously, to croak, etc. (not in Cic. or Caes.): si occinuerit avis, i.e. if by its chirping it gives an unfavorable omen, Liv. 6, 41, 8: corvus voce clarā occinuit, id. 10, 40 fin.: occinentes in eum adversum corvi, Val. Max. 1, 4, 2.—
- II In gen., to sing, chirp, cry: animalia inter se, Ap. Flor. p. 349, 20.
occino, cecinī u. cinuī, ere (ob u. cano), I) darein-, dazu schreien, krächzen, blasen, occinente liticine, Amm. 16, 12, 62: bucinis occinentibiu, Amm. 31, 16, 13. – II) seine Stimme hören lassen, v. Weissagevögeln, si occecinerit avis, Liv. 6, 41, 8: ante consulem haec dicentem corvus voce clarā occinuit, Liv. 10, 40, 14: tres corvi in eum adversum occinentes, ihn ankrächzend, Val. Max. 1, 4, 2: haec animalia (= aves) inter se vario tempore et vario modo occinunt et occipiunt carmine, Apul. flor. 13.
See: occinere
occĭnō, (15) cĕcĭnī et cĭnŭī, ĕre (ob, cano), intr., ¶ 1 [ob, idée dʼhostilité] faire entendre un chant ou un cri de mauvais augure : Liv. 6, 41, 8 ; 10, 40, 14 ¶ 2 [ob, à lʼoccasion de, etc.] crier, chanter : Apul. Flor. 13 || [en parlant de trompettes] sonner : Amm. 16, 12, 62 ; 31, 15, 13.
➳ pf occecini Liv. 6, 41, 8, et occinui Liv. 10, 40, 14.
- 1. (v. voorspellende vogels) gekras, gezang laten horen; ➤ ante consulem haec dicentem corvus voce clara occinuit;
- 2. erbij, ertussendoor laten schallen; ➤ iussu Metelli cornicines occanuere (Sall.).
occinō cinuī or cecinī, —, ere
- ob+cano, to sing inauspiciously, croak: si occecinerit avis, i. e. gives an unfavorable omen, L.: corvus occinuit, L.