occipitium
occĭpĭtĭum, ii, n. [ob-caput],
- the back part of the head, the poll, the occiput: in occipitio quoque habet oculos, pessima, Plaut. Aul. 1, 1, 25 (64): umeris ad occipitium ductis, Quint. 11, 3, 160; Cels. 4, 2; Suet. Tib. 68: ne post occipitium exercitus relinqueret, behind his back, Varr. ap. Non. 245, 15.—Of animals, Plin. 11, 29, 35, § 107.— Prov.: frons occipitio prior est; v. frons; cf.: frontemque domini plus prodesse quam occipitium, Plin. 18, 5, 6, § 31.
occipitium, iī, n. (occiput), der Hinterkopf, Plaut. aul. 64. Cels. 4, 2. Scrib. Larg. 46. Quint. 11, 3, 160. Plin. 11, 107 (der Heuschrecken): post occipitium, im Rücken, Varro de vit. P. R. 4. fr. 6 (bei Non. 245, 15). – Plur., Amm. 16, 12, 16 u. 31, 7, 13. – im Sprichw. s. 2: frons no. I, a.
~ium, pars posterior capitis
~ium,hnecca
discernunt ‥ memoriam in ~io
a posteriori parte cerebri, sc. ab ~io
in ~io, in molliori et superiori parte capitis [etc. ]
usque ad occipucium conceditur caput capucio operire
occĭpĭtĭum, (14) ĭī, n. , dim. de occiput, lʼocciput, le derrière de la tête : Pl. Aul. 64 ; Quint. 11, 3, 160.