ΛΟΓΕΙΟΝ
About
Menu

occipio

occipio, to begin, commence

occĭpĭo, cēpi (coepi), eptum, 3 (fut. perf. occepso for occepero, Plaut. Am. 2, 2, 41 (673); id. Cas. 5, 4, 22 (984): occepsit for occeperit, id. As. 4, 1, 49 (794)), v. a. and n. [ob-capio], to begin, commence any thing (not in Cic. or Caes.).
  • I Act.: nunc quod occepi, obsonatum pergam, Plaut. Mil. 3, 1, 154 (749): cantationem, id. Stich. 5, 5, 19 (760): quaestum, Ter. And. 79: sermonem cum aliquo, id. Eun. 622: magistratum, to enter upon, Tac. A. 3, 2; 6, 45; Liv. 3, 19; 4, 37.—Pass.: istuc quicquid est, quā hoc occeptum est causā, loquere, Ter. Heaut. 649; Plaut. Ps. 4, 1, 49 (953).—
          • β With inf.: ne aliam rem occipiat loqui, Plaut. Trin. 4, 3, 35 (1042): agere armentum, Liv. 1, 7: concubia vexillum flagitare occipiunt, Tac. A. 1, 39; id. H. 2, 16.—Pass.: (fabula) occepta est agi, Ter. Eun. 22.—
  • II Neutr., to begin, commence.
    • A In gen.: a meridie nebula occipiebat, Liv. 29, 27, 6 Hertz (Weissenb. excepit): modo dolores occipiunt primulum, Ter. Ad. 289: hiems, Tac. A. 12, 12: juventas occipit puero, Lucr. 5, 889.—
    • B Esp., in formula, ita ut occepi, in resuming a discourse or topic after an interruption: ita ut occepi, si animum advortas, dicam, Plaut. Trin. 4, 2, 52 (894) Brix ad loc.; id. Stich. 4, 2, 1 (579); id. Curc. 1, 1, 43 (43) al.

Saved

Recent