About

Menu

occido

occido, to strike down, knock down

occido2, to fall down, fall

BWL

ante solem occasum
before the sun sets
si quid numquam oritur, ne occidit quidem umquam
if something never rises, it also does not ever fall
Sulla inopia hostium occidendi finem fecit
Sulla made an end of killing because of the indigence of his enemies

Frieze-Dennison Vergil

occidō, cidī, cāsus, 3, n.: to go down; set; fall, perish, 2.581; die. (ob and cadō)
occīdō, cīdī, cīsus, 3, a.: to slay, kill, slaughter, 11.193. (ob and caedō)
occīdo (obc-), cīdi, cīsum, 3 (occisit for occiderit, Lex Num. Pompil. ap. Paul. ex Fest. s. v. occisum. pp. 178 and 179; also Lex XII. Tab. ap. Macr. S. 1, 4), v. a. [ob-caedo], to strike down, strike to the ground; to beat, smash, crush.
  • I Lit.
    • A In gen. (very rare): aliquem pugnis, Ter. Ad. 559: occare id est comminuere, ne sit glaeba: quod ita occidunt, occare dictum, to crush, Varr. R. R. 1, 31, 1: occisum ad mortem, wounded to death, Vulg. Apoc. 13, 3.—
    • B In partic., to strike or cut down; to cut off, kill, slay (class. and very freq.; syn.: interficio, trucido, obtrunco): summus ibi capitur meddix: occiditur alter, Enn. ap. Paul. ex Fest. p. 123 Müll. (Ann. v. 296 Vahl.): L. Virginius filiam suā manu occidit, Cic. Fin. 2, 20, 66: ejus copias, id. Phil. 14, 14, 36: ipse pro castris fortissime pugnans occiditur, Caes. B. G. 5, 36: occidione occidere, to completely cut off, destroy; v. occidio: ad unum omnes, to cut off all to the last man, Liv. 3, 23: aliquem veneno, to destroy with poison, Suet. Claud. 44; Just. 3, 2, 1: occisus videtur non tantum qui per vim aut per caedem interfectus est, velut jugulatus ... sed et is qui veneno Necatus dicitur, Paul. Sent. 3, 5, 2 sqq.; cf.: et occidet eum lingua viperae, Vulg. Job 20, 16: occisa sunt in terrae motu, id. Apoc. 11, 13: dedistine ei gladium qui se occideret? Plaut. Trin. 1, 2, 92 (130): cum ipse se conaretur occidere, Cic. ap. Quint. 5, 10, 69; so, se occidere, Curt. 6, 10, 18; Quint. 7, 3, 7; Suet. Vit. 10; Eutr. 1, 8; 6, 24; Lact. 3, 18, 8; cf.: occidit, adversariumne? immo vero aiunt se et eum, quem defendit, Cic. de Or. 2, 74, 302.—
  • II Transf.
    • A To plague to death; to torture, torment, pester (cf. exanimo, II. B.; very rare; not in Cic. or Caes.): occidis me, cum istuc rogitas, Plaut. Ps. 4, 1, 21 (925): aliā occidis fabulā, id. Men. 5, 5, 23 (921): occidis saepe rogando, Hor. Epod. 14, 5: legendo, id. A. P. 475.—
    • B To ruin, undo: occidisti me tuis fallaciis, Ter. Phorm. 672.
  • —Hence, oc-cīsus, a, um, P. a., ruined, lost, unfortunate, undone (Plautin.): occisa est haec res, nisi, etc., Plaut. Capt. 3, 4, 7 (539).—Sup.: occisissimus sum omnium, qui vivunt, I am the most unfortunate, Plaut. Cas. 3, 5, 53 (673).
occĭdo, cĭdi, cāsum, 3, v. n. [obcado], to fall down, fall.
  • I Lit.
    • A In gen. (rare): et alia Signa de caelo ad terram occidunt, Plaut. Rud. prol. 8: ut alii super alios occiderent, Liv. 21, 35: arbores ita inciderant, ut momento levi impulsae occiderent, id. 23, 24.—
    • B In partic.
      • 1 Of the heavenly bodies, to go down, set (class.): prope jam occidente sole, Pac. ap. Cic. Div. 1, 14, 24: soles occidere, et redire possunt: Nobis, cum semel occidit brevis lux, Nox est perpetua una dormienda, Cat. 5, 4: Capra, Aquila, Canicula, Col. 11, 2, 94: occasura pars caeli, i.e. western, Plin. 2, 25, 23, § 92: SOL OCCASVS SVPREMA TEMPESTAS ESTO, i. e. sundown, sunset, Lex XII. Tab.; cf. Gell. 17, 2, 10 (Varr. L. L. 6, § 5 Müll., gives, instead of it, OCCASVS SOLIS; v. 2. occasus); so, ante solem obcasum, before sunset, Plaut. Ep. 1, 2, 41 (144): donec lux occidat, Juv. 13, 158.—Fig.: non occidet ultra sol tuus, Vulg. Isa. 60, 20.—
      • 2 Pregn., to fall, perish, die (class.; syn.: obeo, pereo, intereo): exstincto calore, occidimus ipsi et extinguimur, Cic. N. D. 2, 9, 23: in bello, id. Fam. 9, 5, 2: Eudemus proelians ad Syracusas occidit, id. Div. 1, 25, 53: sperans hostium saevitiā facile eum occasurum, Sall. J. 7, 2: occiderit ferro Priamus? Verg. A. 2, 581: dextrā suā, to die by one's own hand (by suicide), id. ib. 12, 659: minimo vulnere, Ov. M. 6, 265.—
  • II Transf., to perish, be ruined, lost, etc.
    • A Of persons: sin plane occidimus, Cic. Q. Fr. 1, 4, 4.—So, esp., occidi, an exclamation of despair, I am lost, undone, Plaut. Stich. 2, 2, 75 (399); Ter. And. 605: nulla sum, nulla sum: tota tota occidi, Plaut. Cas. 3, 5, 1 (621): occidimus funditus, Verg. A. 11, 413.—
    • B Of things: non hercle occiderunt mihi etiam fundique atque aedes, I have not yet lost, Plaut. Truc. 1, 2, 72 (166): occidit spes nostra, is gone, id. Most. 2, 1, 2 (349): lumen (oculorum), Lucr. 3, 414: dolus, Plaut. Truc. 2, 5, 6 (453): causa, Lucr. 2, 790: rem publicam occidere, Cic. Dom. 30, 96: vita, id. Tusc. 1, 45, 109: occidit ornatus (mundi), perishes, id. Ac. 2 (Luc.), 38, 119: vestra beneficia occasura esse, id. Mil. 36, 100.
  • —Hence, occĭdens, entis, P. a.; as subst., m., the quarter of the setting sun, the west, the occident (class.): ab oriente ad occidentem, Cic. N. D. 2, 66, 164: vel occidentis usque ad ultimum sinum, Hor. Epod. 1, 13: cui se oriens occidensque submiserat, Plin. 7, 30, 31, § 112: validissima in se civium arma viribus occidentis coepta, Tac. H. 2, 6: partes mundi, Paul. ex Fest. p. 339 Müll.
occīdo, for occedo, q. v.

Saved

Recent