occiput
occĭput, ĭtis, n. [ob-caput],
- the back part of the head, the poll, occiput (less freq. than occipitium), Pers. 1, 62; Aus. Epigr. 12, 8.
occiput, pitis, Abl. pitī, n. (ob u. caput), der Hinterkopf, Pers. 1, 62. Auson. epigr. 11, 8. p. 198 Schenkl. Alcim. Avit. carm. 1, 97.
caput ~ut, sinciput ex duobus corruptis
~ut, †hrecca [l. hnecca ]
~ut vel postex,æfteweard hæfod
caput ‥ Oswaldi ‥ productilis ab ancipite usque in ~ite
caput ‥ tam in ~ite quam anteriori parte calvitio deforme
~itis pilos ad anteriorem capitis partem retorserat, ne calvus appareret
occĭpŭt, (16) ĭtis, n. (ob, caput), c. occipitium : Pers. 1, 62 ; Aus. Epigr. 12, 18.