occubitus
occŭbĭtus, ūs, m. [occumbo],
- a going down, setting (eccl. Lat.): solis, Hier. Ep. 108, n. 34; Vulg. Gen. 28, 11; id. Deut. 11, 30.—
- 2 Transf., death, Hier. Ep. 27 ext.
occubitus, ūs, m. (occumbo), der Untergang, solis, Hieron. epist. 108, 34. Vulg. genes. 28, 11. Vulg. deuteron. 11, 30 u. iudic. 14, 18.
solis ~us passionem mortemque significat
nam mos illic fuerat ut post solis ~um januae, donec illucesceret mane, clausae manerent
facto tonitruo magno circa ~um solis
ab ~u solis usque in crastinum afflictus
dormivit post solis ~um
extraxit eum de moechali genearum ~u
a moechali toro, s.v. 1 ganea 2
languor tamen augmentabilis ‥ hunc usque ad ~um misere perduxit B.
occŭbĭtŭs, ūs, m. , coucher [de soleil] : Vulg. Gen. 28, 11.
occŭbĭtus, ūs, m.: tramonto Crist.