occulo
occulo, to cover, cover over
- I In gen. (very rare): terra occulit caput, Enn. ap. Paul. ex Fest. p. 375 Müll. (Trag. v. 141 Vahl.): virgulta multā terrā, Verg. G. 2, 346.—
- II In partic., to cover up, hide, conceal (class.; esp. in the P. a.; v. in the foll.): vitia corporis fuco, Plaut. Most. 1, 3, 118 (274): vulnera, Cic. Att. 5, 15, 2: (feminae) parietum umbris occuluntur, are kept concealed, id. Tusc. 2, 15, 36: hastatos, Liv. 33, 1: se silvā, id. 25, 8, 5: classem in convexo nemorum sub rupe, Verg. A. 1, 310: caligine terras, Ov. M. 1, 600: puncta argumentorum, Cic. de Or. 2, 41, 77: narratum ab iis, to keep secret, conceal, Tac. A. 3, 16: vitia, Quint. 12, 8, 10.— Absol.: si quis et imprudens aspexerit, occulat ille, Tib. 1, 2, 37.—*
- B Of burying: occultum efferre significat sub terram ferre, ponere, Paul. ex Fest. p. 205 Müll.
- —Hence, occultus (archaic orthogr. OQVOLTVS, S. C. Bacch.; scanned ŏccultus, Plaut. Trin. 3, 2, 39 (665); Plaut.86 (712); id. Capt. 1, 1, 15 (83); cf. Brix, Trin. Einleit. p. 14 Ritschl ad Plaut. Trin. l. l. ed. 2), a, um, P. a., hidden, concealed, secret (freq. and class.; syn. abditus): hi saltem in occultis locis prostant, vos in foro ipso, Plaut. Curc. 4, 2, 21 (507): res occultae et penitus abditae, Cic. N. D. 1, 19, 49: occultiores insidiae, id. Verr. 2, 1, 15, § 39: occultior atque tectior cupiditas, id. Rosc. Am. 36, 104: si quid erit occultius et reconditum, id. Fam. 11, 21, 5: cum res occultissimas aperueris in lucemque protuleris, id. Ac. 2 (Luc.), 19, 62: per occultos calles, Verg. A. 9, 383: via, id. ib. 3, 695: nota, Ov. A. A. 3, 630: sapor, Verg. G. 3, 397: crescit, occulto velut arbor aevo, Fama Marcelli, from an obscure, remote age, Hor. C. 1, 12, 45: res, i. e. the hidden laws of nature, Lucr. 1, 145; 424; Cic. Ac. 1, 4, 15 sq.; 2, 41, 127; id. Fin. 3, 11, 37; 4, 7, 18 al.: occulti miranda potentia fati, Juv. 7, 200.—
- b Of persons, close, reserved, secret, not open: si me astutum et occultum lubet fingere, Cic. Fam. 3, 10, 8: ab occultis cavendum hominibus consultisque, Liv. 25, 16, 4; Tac. A. 6, 51.—With gen.: occultus odii, dissembling his hate, Tac. A. 4, 7.—
- β Occultus, adverbially for occulte, in secret, secretly (Tacitean): qui ejusmodi preces occulti illuderent, Tac. A. 3, 29; 4, 12: patris mei amicitias non occulti ferunt, id. ib. 4, 40.—
- C Neutr. as subst.
- 1 occulta, ōrum, plur., secret things or places, secrets: servi, quibus occulta creduntur, Cic. Cael. 23, 57: cui fervens Aestuat occultis animus semperque tacendis, Juv. 3, 50. —With gen.: occulta saltuum scrutari, Tac. A. 1, 61: occulta conjurationis retexere, id. ib. 15, 74: occulta cordis, Vulg. 1 Cor. 14, 25: hominum, id. Rom. 2, 16: ab occultis meis, from my secret sins, id. Psa. 18, 13.—
- 2 Sing.: occultum, i, n., secrecy, only in adverb. phrases, in occulto; per occultum; ex occulto, in secret, secretly: SACRA IN OQVOLTOD NE QVIQVAM FECISE VELET, S. C. Bacch.: in occulto mussabant, Enn. Ann. ap. Paul. ex Fest. p. 144 Müll. (Ann. v. 185 Vahl.): Plaut. Trin. 3, 2, 86 (712): stare in occulto, Cic. Clu. 28, 78: per occultum (post-Aug.), Tac. A. 6, 7; 4, 71 fin.; 5, 4; Claud. Cons. Mall. Theod. 124: ex occulto, from a place of concealment, secret place, Ter. Eun. 787: Jugurtha ex occulto repente nostros invadit, Sall. J. 59, 2.—Hence, secretly: ex occulto intervenire, Cic. Clu. 16, 47.—Hence, adv., in three forms: occultē (class.), occultō (ante-class.), and occultim (post-class.), in concealment, in secret, secretly, privately.
- α Form occulte: neque id occulte fert, does not keep it secret, makes no secret of it, does not conceal it, Ter. Ad. 328: ea nunc occulte cuniculis oppugnatur, Cic. Agr. 1, 1, 1: proficisci, Caes. B. C. 1, 66: inter se constituere aliquid, id. B. G. 7, 83: labitur occulte, Ov. M. 10, 519: nec clam illud occulteque factum est, Plin. 36, 2, 2, § 6.—
- β Form occulto, Afran. ap. Charis. p. 186 P. (Com. Rel. v. 295 Rib.).— *
- γ Form occultim: reptare, Sol. 4.—
- b Comp.: conari occultius, Cic. Deiot. 6, 18: erant praeterea complures paulo occultius consilii hujus participes, Sall. C. 17, 5: Quint. 9, 4, 21.—Sup.: quam potuit occultissime reliquas cohortes duxit, Caes. B. C. 3, 67: castra quam potest occultissime locat, Liv. 9, 2; Sall. J. 91, 3; for which maxime occulte, Sall. J. 35, 4.
➳ pf sync. occulerunt Arn. 5, 33 ; pqpf occulerat Val. Flacc. 2, 280.
- 1. bedekken, verbergen, verstoppen [vulnera; classem; se silvā];
- 2. (metaf.) verbergen, geheimhouden.
- ob+2 CAL-, to cover, cover over: virgulta multā terrā, V.—To cover up, hide, conceal: (feminae) parietum umbris occuluntur, are concealed: hastatos valles occulebant, L.: Classem sub rupe, V.: caligine terras, O.: puncta argumentorum.
-
…fuge me fugiebat enim. Iam pascua Lernae consitaque arboribus Lyrcea reliquerat arva, cum deus inducta latas caligine terras occuluit tenuitque fugam rapuitque pudorem. Interea medios Iuno despexit in agros et noctis faciem nebulas fecisse volucres sub nitido mirata…
Ovid, Metamorphoses
-
…iuvenum firmari labore voluerunt ; quod Spartiatae etiam in feminas transtulerunt, quae ceteris in urbibus mollissimo cultu parietum umbris occuluntur. illi autem voluerunt nihil horum simile esse a pud Lacaenas vi rgines, Quibus ma gis palaestra Euro ta…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…cui quid simile dicas, prius ut simile dicas confirmes, deinde quod agitur, adiungas ; interpuncta argumentorum plerumque occulas, ne quis ea numerare possit, ut re distinguantur, verbis confusa esse videantur. Haec properans ut et…
Cicero, de Oratore
-
…ut verear ne illud quod tecum permutavi versura mihi solvendum sit. Appi vulnera non refrico, sed apparent nec occuli possunt. iter Laodicea faciebam a. d. iii Non. Sextilis, cum has litteras dabam, in…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…exemplo femina Ligus, quae filio abdito, cum simul pecuniam occultari milites credidissent eoque per cruciatus interrogarent ubi filium occuleret, uterum ostendens latere respondit, nec ullis deinde terroribus aut morte constantiam vocis egregiae mutavit. Imminere provinciae Narbonensi…
Tacitus, Historiae
-
…clara quidem, senior placidissime, gentis linea nee proavis demissum stemma, sed ingens supplevit fortuna genus culpamque parentum occuluit. nec enim dominos de plebe tulisti, sed quibus occasus pariter famulantur et ortus, nec pudor iste tibi…
Statius, P. Papinius, Silvae
-
…, et quae Maeonias celebrabant carmine ripas flumineae volucres, medio caluere Caystro. Nilus in extremum fugit perterritus orbem occuluitque caput, quod adhuc latet ostia septem pulverulenta vacant, septem sine flumine valles. Fors eadem Ismarios Hebrum cum…
Ovid, Metamorphoses
-
…mactasse turmales e numero tuorum vix binis temisve post proelium desideratis et tantum calamitatis adversae parti inopinatis certaminibus inuictum ut occulere caesorum. numerositatem consilio deformiore meditarentur. siquidem quos humari nox succincta prohibuerat decervicatis liquere cadaveribus, tamquam minoris indicii…
Sidonius Apollinaris, Epistulae, Books I-VII
-
…flammarant, tempusque adeo cernebat adesse, quo laudes ducis inuicti superaret inermis. non illum fuga, non clausi occuluere penates, sed liber, ueluti nullus penetrasset in urbem Hannibal, intrepido seruauerat otia uultu, cum iuuenem saeuis…
NA, Silius Italicus, Corpus Poetarum Latinorum. Vol. 3, ed. W. C. Summers, 1905
-
…vestibulo stare iusserat, introduci desideravit. Qui, quia caput Spitamenis veste tectum habebat, suspectus scrutantibus, quid occuleret, ostendit. Confuderat oris exsanguis notas pallor, nec, quis esset, nosci satis poterat ergo rex certior…
Curtius Rufus, Quintus, Historiae Alexandri Magni