opertum
opertum , ī: a covered or secret place; partitive, operta tellūris, hidden, unseen regions of the earth, 6.140. (operiō)
ŏpertum, i, n., v. operio fin.
opertum, ī, n. (operio), I) ein geheimer (verborgener) Ort, Bonae Deae, s. Bona Dea (Bd. 1. S. 846 f.). – telluris operta subire, in die Tiefen der E. (Unterwelt) hinabsteigen, Verg. Aen. 6, 140. – II) das Geheimnis, Apollinis operta, Geheimsprüche, Orakel, Cic. de div. 1, 115: comminiscitur opertum hoc litterarum, Briefgeheimnis, Gell. 17, 9, 22: qui divinarum litterarum operta aperuerunt, Augustin. de doctr. Chr. prol. § 1.
ŏpertum, (14) ī, n. pris substt (opertus), chose cachée, secrète : Apollinis operta Cic. Div. 1, 115, les réponses mystérieuses, enveloppées dʼApollon ; opertum Bonæ Deæ Cic. Par. 32, les Mystères de la Bonne Déesse : telluris operta Virg. En. 6, 140, les profondeurs mystérieuses de la terre.
- 1. geheime plaats; ➤ telluris -a subire naar de krochten der aarde, naar de onderwereld afdalen;
- 2. geheim [Apollinis orakelspreuk, raadselachtige uitspraak].
Corporis omne sacrum casto velatur Operto.