opertorium
ŏpertōrĭum, ii, n. [operio].
- In gen., a cover (post-Aug.), Sen. Ep. 87, 2; Vulg. Exod. 36, 19.—Trop.: peccati, Ambros. in Psa. 118, Serm. 7, § 31; id. Cant. Cantic. 3, § 2.—
- II In partic.
- 1 A garment, Vulg. Psa. 101, 27.—
- 2 A grave (post-class.), Sid. Ep. 3, 12.
opertōrium, iī, n. (operio), I) die Decke, Sen. ep. 87, 2. Vulg. exod. 36, 19 u. 39, 33; psalm. 101, 27. Ambros. de off. 2, 29, 147. – bildl., op. peccati, Ambros. in psalm. 118. serm. 7. § 31 u. cant. cantic. 3. § 2. – II) das Grab, Sidon. epist. 3, 12, 2.
ŏpertōrĭum, (16) ĭī, n. , couverture [en gén.] : Sen. Ep. 87, 2 || sépulcre, tombeau : Sid. Ep. 3, 12.
Opertoriumintelligat, hisce verbis aperit :
Resurgat in molem sparsa congeries, quam lævigata pagina tegat. Ego vero venerabili Gaudentio reliqui pretium lapidis, operisque mercedem.Deinde in marmore seu lapide inscriptum Epitaphium innuit.
Guillelmus Comes Nivern. dedit.... duas domos suas, quæ in mercato Nivernensi inter tabulas numulariorum et cordubanasiorum Opertoria sita sunt ad agenda commercia.Sed forte legendum
Operatorium: quod vide.