ordinabilis
ōrdinābilis, e (ordino), geordnet, Boëth. inst. arithm. 1, 27. p. 54, 22 Fr. u. 2, 25. p. 111, 13 Fr.
igitur vox litterata ~is ad intellectum, quam philosophi articulatam vocant, est per se subjectum hujus sciencie in quantum sciencia est
re est utendum que ~is est in finem, non illa que ad finem non ordinatur, sed finis est aliarum rerum
~ia linealiter ut genera [et ] species, differencia reducuntur ad ipsum genus commune
aliquod finitivum est simpliciter primum. hoc est nec ad aliud ~e, nec in virtute alterius natum finire
a philosopho igitur ibi haberi potest quod natura ~is ad aliquem actum vel objectum naturaliter habet potenciam ad illud
sicut fundamentum nature est summe mobile et per consequens ~e est sub non gradu agencie et noscencie; sic primum principium nature, quod est summe immateriale, summe motivum, et ordinativum, est summe cognitivum
licet moderni ponant quod in omni predicamento sunt multa ~ia secundum superius et inferius
ōrdĭnābĭlis, e (ordino), rangé, ordonné : Boet. Arithm. 1, 27.
Textus Passionis Domini Ordinabilis per quatuor Evangelistas.Vide mox Ordinabiliter.