ordinatim
ordinatim, in order, in succession, in good order
ordĭnātim, adv. [ordinatus], in order or succession; in good order.
- I Lit.: honores ordinatim petere in re publicā, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 3: ille iit passim, ego ordinatim, in good order, with unbroken ranks, Brut. ap. Cic. Fam. 11, 13, 2.—
- II Transf., regularly, properly: musculus ordinatim structus, Caes. B. C. 2, 10, 5.
ōrdinātim, Adv. (ordinatus), nach der Reihe, reihenweise, I) im allg., Caes. b. c. 2, 10, 5. Sulpic. in Cic. ep. 4, 5, 3. – II) als milit. t. t. = nach Gliedern, gliederweise, Brut. in Cic. ep. 11, 13, 2 M. Amm. 24, 1, 4.
ōrdĭnātim (15) (ordinatus), en ordre, régulièrement : Cæs. C. 2, 10, 5 ; Sulp. Ruf. d. Cic. Fam. 4, 5, 3 ; Brut. d. Cic. Fam. 11, 13, 2.
- 1. in rijen, regelmatig; ➤ trabes ~ structae;
- 2. (milit. t.t.) in gesloten gelederen; per gelid;
- 3. in de juiste volgorde [honores petere].
ōrdinātim
adv.
- ordinatus, in order, in succession, in good order: honores petere in re p., Serv. ap. C.—Regularly, properly: musculus ordinatim structus, Cs.